Jaskulski Jerzy Franciszek (Zagończyk)           

Jerzy Franciszek Jaskulski urodził się 16 września 1914 r. w Castrop – Rausel w Westfalii, w rodzinie emigrantów, jako syn Ignacego i Marii z d. Kozel. Rodzina wróciła do Polski w maju 1926 r. i zamieszkała w Zdunach, powiat krotoszyński.

W roku 1932 ukończył Seminarium Nauczycielskie w Krotoszynie i był z zawodu nauczycielem, lecz w szkolnictwie nigdy nie pracował. Zatrudniony był w Urzędzie Miejskim w Zdunach i w Wójtostwie w Kobylinie do sierpnia 1939 r. Służbę wojskowa odbył w 17. Pułku Ułanów w Lesznie, którą ukończył w 1937 r. w stopniu plutonowego podchorążego.

W roku 1930 wstąpił do Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego w Zdunach i jako harcerz przechodził kolejne stopnie, aż do podharcmistrza w 1939 r.

Na skutek wybuchu II Wojny Światowej 1 września 1939 r. zgłosił się na ochotnika do wojska i w ramach 17. Dywizji Piechoty przeszedł szlak bojowy pod Kutnem i brał udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, z której udało mu się zbiec. Wrócił do domu do Zdun i natychmiast zajął się organizowaniem konspiracyjnego harcerstwa „Szare Szeregi” w Zdunach i w Kobylinie. Nawiązał kontakt z ZWZ – AK Inspektoratu w Krotoszynie. W tym czasie redagował gazetkę konspiracyjną pt. „Zagończyk”.

W roku 1942 był poszukiwany przez Gestapo – został o tym uprzedzony i wyjechał na Lubelszczyznę. Natychmiast nawiązał kontakt z siatką AK i włączył się do działalności sabotażowo – dywersyjnej. Służył w oddziale dyspozycyjnym o kryptonimie „Pilot” w Inspektoracie Puławy. Na przełomie 1943/44 r. stanął na czele pododdziału leśnego o kryptonimie „Zagon”.